Yetenekli birisi miyim?

     

                    İçimde yapmak istediğim çok şey var. Ama hiç birine cesaretim yok. Aslında çevreme göre çok yetenekli biriyim. Elimden her iş geliyor. İçimden gelerek yaptığım içinde çok güzel sonuçlar alabiliyorum.

                    Zamanında instagram ilk çıktığında bir sayfa açıp yaptıklarımı paylaşsaydım belki bir fenomen olurdum. Yada bir organizasyon şirketi kurabilirmişim. Çok şey var yapmak istediğim ama yapamadığım. Bir kişi elimden tutsa hadi gel birlikte yapalım dese 1 dakika durmam herhalde.

                    Dönem dönem yaptığım işler yada yapmak istediğim şeyler değişti. Bir dönem fotoğrafçılık işine kafayı takmıştım. Ama onda da cesaret edemedim. O yüzden onu da yarıda bıraktım. Hobi olarak fotoğraf çekiyorum o kadar.

                Bir zamanlar sevdiğim bir dostumla butik pastacılık ve kurabiye işine girişmiştik. Baya bir zaman ilerlettik. Ama sonra o bıraktı. İş tamamen bana kaldı. Tek yapmak zordu ama ben zoru seven biriyim. Pes etmedim devam ettim. Ve hala da ara ara siparişler alıyorum. Bu konuda da yeteneğimi konuşturuyorum.

                Resim çizmeyi çok seviyorum. Ve bu benim en büyük yeteneklerimden birisi sanırım. Lise yıllarımda öğretmenlerim tarafından Güzel Sanatlar bölümüne çok fazla kez yönlendirildim fakat ben çevre baskısı ile başka bir bölüm okumak zorunda kaldım. Bu benim hayatımın en büyük pişmanlığıdır. Hala içimde bir uktedir. Bu yüzden olmalı ki şu sıralar kendime bol bol kalemler, boyalar, fırçalar alıp sürekli bişeyler çizip boyamaya devam ediyorum.

            Bu kadar şeye rağmen benim en büyük destekçim ve moral kaynağım sanırım 6 yaşındaki kızım. "Anne sen her şeyi nasıl yapabiliyorsun, çok marifetlisin valla." dediği zamanları sık sık duyuyorum. Eee tabii eriyorum.:) Kızım bile fark ediyorsa sanırım gerçekten marifetliyim. :)

            Belki ilerleyen zamanlarda yaptıklarımı burada paylaşırım.:)

            Peki ya sizin marifetleriniz neler?

Bebeğim 12 aylık...

 

Keşke bazı şeyler hiç değişmese...

 

Bazen hayatımız öyle bir boşluğa düşer ki nasıl olduğunu anlamayız bile. Siz hiç en yakın arkadaşınızı kaybettiniz mi? Ben kaybettim. Hem de hangi sebepten, neden, nasıl olduğunu anlamadan kayıp gitti. Bazen ara ara düşünüyorum neden diye. Ama doluna koyuyorum almıyor boşa koyuyorum dolmuyor. İçimde hala cevabını veremediğim onca soru var. Belki bir gün cevaplanır tüm sorular. Belki daha zamanı var. Peki ya sabredecek gücüm..? Sanırım o artık taşıyor. Ağır geliyor bu sorular. Zor geliyor dostluğun çekip gitmesi. Onca yıl, onca emek, sevgi daha sayamadığım çok fazla birikim. Sizce ne zaman susar içimdeki yarım kalmış cümleler...

Meleğim 11 aylık...

 Nasıl bir mucizedir bu güzellik.

Annelik delilikmiş.

Bebeğin varsa korkusuzlukmuş.

Cesurmuşum meğer ben.

Annelik ne garip birşeymiş.

Kara kuzum 10 aylık...

10 aylık oldun.
Günler su gibi geçiyor.
Öyle güzelsin ve masumsun ki... 

Henüz emekleyemiyorsun.
Döne döne gidiyorsun.
Mimik kızım. Çok güzel ve komik yüz ifadeleri yapıyorsun.